Stelling van Amsterdam

De Stelling van Amsterdam is een 135 kilometer lange verdedigingslinie die tussen 1880 en 1914 is aangelegd. Een echt staaltje Hollands waterbouwkundig vernuft, met water als hét wapen tegen de vijand.

Waterlinies zijn oer-Hollandse verdedigingswerken die vertrouwden op inundatie: het onder water zetten van laaggelegen polderland. Zo ontstond er een waterplas die niet diep genoeg was voor de schepen van de vijand, maar te diep was voor de soldaten en hun paarden.

De Stelling beschermde Amsterdam. Hij bestond uit 46 forten en een groot aantal batterijen, dijken en sluizen, allemaal op een afstand van 15 tot 20 kilometer van Amsterdam. Het leger, de regering en de koning(in) konden zich binnen deze ring terugtrekken bij een aanval op Nederland. Helaas was de Stelling voordat hij klaar was al achterhaald. De komst van het vliegtuig zorgde ervoor dat deze manier van verdedigen geen betekenis meer had.

Tijdens de twee wereldoorlogen is de Stelling van Amsterdam wel in staat van verdediging gebracht maar op de forten is nooit gevochten. Inmiddels heeft een groot aantal forten een nieuwe bestemming gekregen.

De Nieuwe Hollandse Waterlinie en de Stelling van Amsterdam zijn uniek en vanwege hun ‘grootsheid’ erfgoed van wereldniveau. De twee waterlinies samen vertellen het verhaal van de strategische inzet van water bij de verdediging van Nederland. Samen vormen zij de Hollandse Waterlinies.