Audioguía Sala Apollina i Dafne

Sala ta została zaprojektowana przez architekta Antonia Asprucciego w latach 1780–1785 i ozdobiona przez Pietra Angelettiego centralnym malowidłem na sklepieniu przedstawiającym Apollina i Dafne w chwili, gdy nimfa przemienia się w drzewo laurowe na oczach swojego ojca Penejosa oraz Gai, bogini Ziemi.

Ukazany tutaj mit zaczerpnięty został z drugiej księgi „Metamorfoz” Owidiusza i nawiązuje do znajdującej się w centrum sali słynnej rzeźby autorstwa Gian Lorenza Berniniego.

Dekorację malarską uzupełniają alegorie Pór Roku, wykonane w technice monochromatycznej w iluzjonistycznych niszach przez tego samego artystę – Pietra Angelettiego. Całość dopełniają perspektywiczne „kwadratury” sklepienia, składające się z grisaille’owych nisz (monochromatycznych przedstawień w odcieniach szarości, wykorzystujących silny efekt światłocienia), umieszczonych pomiędzy figurami telamonów i kariatyd stworzonymi przez Giovanniego Battistę Marchettiego.

Zgodnie z ogólnym programem dekoracyjnym sali znajdują się tutaj również dwa obrazy ferraryjskiego malarza Dossa Dossiego: „Melissa” oraz „Apollo”.